به گزارش ایسنا، «پروفسور ژو» پژوهشگر چینی در یادداشتی با عنوان اینکه «مردم ایران شایسته ستایشاند» نوشت: روحیه مبارزهجویانه، سرسختی و میهندوستیای که مردم ایران در منازعات معاصر و اخیر از خود نشان دادهاند، بیتردید تأثیری عمیق بر جامعه بینالمللی بر جای گذاشته است. انسجام اجتماعی و روحیه فداکاری آنان در دفاع از میهن و مقاومت در برابر حملات نظامی خارجی، همواره ستون فقرات این ملت کهن بوده است. آتشبس کنونی بارقهای از امید برای وضعیت ایران و خاورمیانه پدید آورده است. اینکه آیا مردم ایران میتوانند قهرمانی خود در دفاع از کشور را به نیروی محرکهای واقعی برای غلبه بر فجایع اقتصادی پساجنگ، تحقق عدالت اجتماعی و احیای معیشت عمومی تبدیل کنند یا نه، سرنوشت آینده کشور را تعیین خواهد کرد.
ایران از طریق راهبردهای نامتقارن و تابآوری اجتماعیِ انعطافپذیر، ائتلاف آمریکا و اسرائیل را وارد باتلاق سیاسیِ «نه قابل پیروزی و نه قابل تحمل از نظر هزینه» کرد. دلیل این امر آن است که ایران بهخوبی میداند که نمیتواند در حوزه برتری هوایی و جنگندههای رادارگریز با رقبای خود رقابت کند؛ ازاینرو، همه منابع خود را به سمت پهپادهای کمهزینه و پربازده، موشکهای کروز و شبکههای قایقهای تندرو در منطقه خاکستری سوق داده است. یک پهپاد ایرانی با هزینهای در حد دهها هزار دلار، طرف مقابل را ناگزیر میکند برای رهگیری آن، موشکهای چندمیلیوندلاری «پاتریوت» شلیک کند. این «فرسایش نامتقارن» در حوزه اقتصاد و موجودی تسلیحاتی، در نهایت موجب نگرانی شدید مالی در میان رقبا شد.
اگر کشوری عادی با چنین سطحی از حملات هوایی شدید، محاصره بنادر و اَبَرتورمی نزدیک به ۱۱۰ درصد مواجه میشد، اعتبار اجتماعی آن پیشتر بهطور کامل فروپاشیده بود. اما ایران مدتهاست که بالغترین و پنهانترین «شبکه اقتصاد زیرزمینی ضدتحریم» جهان را ایجاد کرده است؛ شبکهای که میتواند بهطور مستمر نفت را در بازار خاکستری به خریداران آسیایی منتقل کند و در برابر آن، «ظرفیت خوداتکایی» به دست آورد. اگرچه دههها تحریم مانع از خرید قطعات غربی از سوی ایران شده است، اما دانشمندان ایرانی ناگزیر شدهاند با مهندسی معکوس، فناوری دفاعی را بهطور کامل بومیسازی کنند.
هرچند ایران فاقد فناوری پیشرفته صنعتی در سطحی جامع است، اما در حوزههایی مانند موشکهای زیردریایی، فناوریهای تهاجمی سایبری و فرایندهای سریع تصفیه اورانیومِ با غنای بالا، از قابلیتهایی برخوردار است که در حکم «برگهای برنده» به شمار میآیند. همین برگهای برنده، طرف مقابل را وادار به عقبنشینی و پذیرش آتشبس کرد.
با وجود آنکه ایران از نظر نظامی توانست دشمنان قدرتمند را عقب براند، هزینه این موفقیت، آسیب اساسی به اقتصاد معیشتی کشور بود.ایران با ابزار «کوچک» توانست به «بزرگ» آسیب وارد کند، اما در این مسیر توان اقتصاد ملی خود را نیز مصرف کرد.
همانگونه که اشاره شد با وجود آنکه ایران از نظر توانمندیهای نظامی، اقتصادی و فناورانه در موقعیتی بهشدت نامتقارن قرار داشت، توانست دشمنی قدرتمند را وارد باتلاق سیاسیِ «نه میتواند پیروز شود و نه توان تحمل هزینهها را دارد» کند و در نهایت به آتشبس دست یابد. این امر در تاریخ ژئوپلیتیک جهان نمونهای بسیار شاخص و مورد احترام از غلبه ضعیف بر قوی به شمار میآید و ثابت میکند که فارغ از شکافهای فناورانه، انسجامی که در دفاع از میهن شکل میگیرد، همچنان نیرومندترین سلاح در برابر حملات نظامی خارجی است. این موفقیتِ «دستیابی به دستاورد بزرگ با ابزار کوچک»، دقیقاً نتیجه بهکارگیری حداکثری استعداد منحصربهفرد ایران در جنگ نامتقارن بود.
در میان توافقهای چارچوبی که میان ایران و رقبای آن حاصل شد، شگفتانگیزترین نکته برای مردم ایران وعده تأسیس صندوق بازسازی و توسعهای به ارزش حداکثر ۳۰۰ میلیارد دلار برای ایران است. با وجود کسری شدید داخلی و خسارتهای اولیه جنگی تا سقف ۲۷۰ میلیارد دلار، نهایی شدن این سرمایهگذاری بالقوه عظیم بهعنوان «پیروزی سیاسی تاریخی در مبارزه ضدتحریمی» توصیف شده است.
بر اساس توافق جدید، اگرچه ایران محاصره بنادر ایران را رفع کرد، اما وضعیت پیشا جنگِ آبراههای بینالمللی خود را احیا نکرد. در عوض، از فرصت استفاده کرد و بهطور رسمی «نهاد مدیریت آبراه خلیج فارس» را تأسیس کرد. اگرچه اکنون یک دوره انتقالی آزاد ۶۰ روزه برقرار است، ایران موفق شده است هژمونی حقوقی خود را بر بازرسیهای عادی آینده و «اخذ مالیات قانونی» از کشتیهای تجاری عبوری از تنگه تثبیت کند؛ امری که بهعنوان یک پیروزی راهبردی بزرگ تلقی میشود. همزمان، ایران عبور از تنگهها را بهطور عمیق با صلح منطقهای پیوند زده و آتشبسی جامع در لبنان به دست آورده است.
ایران اکنون در حال جشن گرفتن این واقعیت است که توانسته با دستی سخت، رقبای خود را عقب براند، چکهایی وعدهدار به ارزش ۳۰۰ میلیارد یوان به دست آورد، کنترل بر تنگه هرمز را کسب کند و در آستانه آن قرار گیرد که کرامت بینالمللی متعلق به این ملت را دوباره بازپس گیرد.