به گزارش ایسنا، بین‌المللی‌سازی آموزش داروسازی در سال‌های اخیر در قالب همکاری‌ها و برنامه‌های متنوع میان مؤسسات آموزش داروسازی دنبال شده است؛ همکاری‌هایی که می‌توانند از تبادل تجربیات آموزشی و توسعه برنامه‌های درسی تا فعالیت‌های مرتبط با سلامت جهانی و مشارکت در جامعه را دربرگیرند. در همین راستا، هانیه علیزاده، مهتاب امینی، فروزان طاهری، منوچهر باشیری‌نژاد و بیتا مسگرپور از محققان دانشگاه علوم پزشکی تهران در یک مطالعه مروری، تجربه‌ها و درس‌آموخته‌های حاصل از همکاری‌های بین‌المللی در آموزش داروسازی را بررسی کرده‌اند.
پژوهشگران در این مطالعه با انجام یک جست‌وجوی نظام‌مند در پایگاه‌های Web of Science، PubMed، Scopus، ProQuest و Embase، مطالعات منتشرشده تا مارس ۲۰۲۴ را بررسی کردند. این مطالعه بر اساس چک لیست PRISMA-ScR برای مرورهای دامنه‌ای انجام شد و داده‌های مطالعات با استفاده از جداول ساختاریافته استخراج و به‌صورت مستقل توسط دو گروه دو نفره بررسی و تطبیق داده شد.
در مجموع، ۷۱ مطالعه وارد این مرور شد که از میان آن‌ها ۴۴ مقاله کامل به‌طور تفصیلی مورد تحلیل قرار گرفت و سایر مطالعات که به‌صورت چکیده‌های کنفرانسی بودند، در جداول خلاصه شدند. بررسی مطالعات، هشت نوع همکاری بین‌المللی در آموزش داروسازی را شناسایی کرد. همچنین، پژوهشگران پیامدهای این همکاری‌ها را در ۹ گروه و چالش‌های آن‌ها را نیز در ۹ گروه دسته‌بندی کردند.
بر اساس یافته‌های این مرور، «فعالیت‌های آموزش ـ یادگیری و برنامه درسی» با ۶۵.۹ درصد، پرتکرارترین گروه پیامدهای گزارش‌شده در مطالعات مورد بررسی بود. پس از آن، «رشد فردی و توسعه حرفه‌ای» با ۶۱.۴ درصد و «سلامت جهانی و مشارکت اجتماعی» با ۴۷.۷ درصد در رتبه‌های بعدی قرار داشتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد همکاری‌های بین‌المللی در آموزش داروسازی تنها به تبادل علمی میان مؤسسات محدود نیست و می‌تواند پیامدهایی در زمینه تجربه آموزشی، توسعه حرفه‌ای و ارتباط برنامه‌های آموزشی با موضوعات سلامت جهانی و جامعه داشته باشد.
در مقابل، «مسائل لجستیکی و عملیاتی» با ۶۸.۲ درصد، پرتکرارترین چالش گزارش‌شده در مطالعات بود. «موانع فرهنگی و زبانی» نیز با ۴۷.۷ درصد در جایگاه بعدی قرار داشت. به این ترتیب، در کنار ظرفیت‌های آموزشی و حرفه‌ای همکاری‌های بین‌المللی، نحوه برنامه‌ریزی و اجرای این همکاری‌ها و همچنین تفاوت‌های فرهنگی و زبانی از جمله عواملی هستند که می‌توانند بر شکل‌گیری و تداوم این برنامه‌ها اثرگذار باشند.
پژوهشگران در بخش پیامدهای این مطالعه تأکید کرده‌اند که مدل‌های مختلف همکاری بین‌المللی می‌توانند به نتایج متفاوتی در سطوح حرفه‌ای، آموزشی، سازمانی، فردی و مرتبط با نظام سلامت منجر شوند.
بر اساس یافته‌های این مرور، ایجاد ساختارهای آموزشی بین‌المللی با پشتیبانی بیشتر می‌تواند به برنامه‌های آموزش داروسازی در دستیابی به دستاوردهای آموزشی پایدارتر کمک کند. پژوهشگران همچنین بر ضرورت انجام مطالعات بیشتر درباره آثار بلندمدت این رویکردها تأکید کرده‌اند و پیشنهاد داده‌اند راهکارهای مؤثر برای غلبه بر موانع موجود و حفظ همکاری‌های بین‌المللی در بلندمدت مورد بررسی قرار گیرد.
این مطالعه با عنوان «چگونگی اجرای بین‌المللی‌سازی در آموزش داروسازی: یک مرور دامنه‌ای از تجربه‌ها و درس‌آموخته‌ها» در نشریه Currents in Pharmacy Teaching and Learning منتشر شده است.
