به گزارش ایسنا، وب سایت چندثانیه نوشت: برخلاف تصور رایج، کفش پاشنه‌بلند ابتدا برای زیبایی ساخته نشد؛ بلکه در دوره صفوی، سوارکاران ایرانی از چکمه‌های پاشنه‌دار برای حفظ تعادل روی رکاب و تیراندازی دقیق هنگام نبرد استفاده می‌کردند.

این طراحی کاربردی به‌تدریج از طریق ارتباطات ایران و اروپا به دربارهای اروپایی راه یافت و در میان اشراف به نمادی از قدرت، ثروت و جایگاه اجتماعی تبدیل شد.

در قرن هفدهم، پاشنه‌بلند بیشتر توسط مردان، از جمله لویی چهاردهم پادشاه فرانسه، استفاده می‌شد و نشانه‌ای از اشرافیت و اقتدار به شمار می‌رفت.

با تغییرات اجتماعی و رشد صنعت مد، استفاده از کفش پاشنه‌بلند در میان مردان کاهش یافت و از قرن نوزدهم به یکی از مهم‌ترین عناصر پوشش و مد زنانه تبدیل شد.

 امروزه کفش پاشنه‌بلند یکی از نمادهای صنعت مد جهان است، اما ریشه تاریخی آن به نوآوری نظامی و مهارت سوارکاران ایرانی در میدان‌های نبرد بازمی‌گردد.