برای بسیاری از مخاطبان، آرامترین قاب تلویزیون نه یک لوکیشن پرزرقوبرق بود و نه فضایی رؤیایی؛ بلکه همان اتاق سادهای بود که در پایان هر قسمت «کلاه قرمزی»، عروسکها در آن کنار هم دراز میکشیدند و آقای مجری برایشان قصه میگفت.
این صحنه حالا در شبکههای اجتماعی دوباره دستبهدست میشود؛ جایی که کاربران از آن بهعنوان امنترین و نوستالژیکترین لوکیشن کودکی یاد میکنند. اتاقی که در آن اتفاق خاصی نمیافتاد، اما برای یک نسل، معنای آرامش، خواب و خیال را در خود جمع کرده بود.
اتاقی که سادهترین شکل ممکن دکور شده بود تا هر کودکی با آن احساس امنیت کند. دکوری که احتمالا هیچوقت از یادها نمیرود.
