به گزارش تهرانی نیوز،مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران به مناسبت روز جهانی مقابله با بیابانزایی و خشکسالی، این پدیده را یکی از مهمترین چالشهای زیستمحیطی عصر حاضر دانست و بر ضرورت اتخاذ رویکردهای علمی و مشارکت همه دستگاهها برای حفاظت از منابع طبیعی و کاهش اثرات آن بر کیفیت هوا تأکید کرد.
فاطمه کریمی با اشاره به نامگذاری ۱۷ ژوئن به عنوان روز جهانی مقابله با بیابانزایی و خشکسالی اظهار کرد: بیابانزایی صرفاً به معنای گسترش مناطق خشک نیست بلکه فرآیندی است که در نتیجه تخریب سرزمین، کاهش پوشش گیاهی، بهرهبرداری نادرست از منابع طبیعی و تغییرات اقلیمی شکل میگیرد و پیامدهای گستردهای برای محیط زیست، سلامت انسان و توسعه پایدار به همراه دارد.
وی افزود: یکی از مهمترین پیامدهای بیابانزایی، افزایش فرسایش خاک، گسترش کانونهای تولید گرد و غبار و تشدید انتشار ذرات معلق در جو است؛ موضوعی که میتواند بهطور مستقیم بر کیفیت هوا و سلامت شهروندان اثرگذار باشد. شکلگیری و توسعه کانونهای گرد و خاک ناشی از تخریب سرزمین، کاهش پوشش گیاهی و خشکسالی، زمینه افزایش غلظت ذرات معلق کوچکتر از ۱۰ میکرون و در برخی شرایط کوچکتر از ۲.۵ میکرون را فراهم میکند و میتواند موجب افت کیفیت هوا در مناطق گستردهای شود. در سالهای اخیر، نقش کانونهای گرد و غبار داخلی و منطقهای در بروز روزهای ناسالم هوا بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته و همین مسئله اهمیت حفاظت از منابع طبیعی، مدیریت پایدار سرزمین و جلوگیری از روند بیابانزایی را دوچندان کرده است.
مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران با تأکید بر اینکه مقابله با بیابانزایی نیازمند نگاهی فرابخشی است، گفت: مدیریت صحیح منابع آب، حفاظت از پوشش گیاهی، توسعه فضای سبز، بهرهگیری از فناوریهای نوین و ارتقای آگاهی عمومی از جمله اقداماتی است که میتواند در کاهش روند تخریب سرزمین و پیامدهای ناشی از آن مؤثر باشد.
کریمی ادامه داد: تجربه جهانی نشان میدهد که سرمایهگذاری در حفاظت و احیای اکوسیستمها، نه تنها یک اقدام محیطزیستی بلکه راهکاری مؤثر برای افزایش تابآوری جوامع در برابر تغییرات اقلیمی و بهبود کیفیت زندگی شهروندان است.
وی در پایان با گرامیداشت روز جهانی مقابله با بیابانزایی و خشکسالی، بر اهمیت همکاری نهادهای اجرایی، مراکز علمی، سازمانهای مردمنهاد و شهروندان در حفاظت از منابع طبیعی کشور تأکید کرد و گفت: حفظ سرزمین، حفاظت از آینده است و دستیابی به محیط زیستی سالم و پایدار بدون مشارکت همگانی و مسئولیتپذیری اجتماعی امکانپذیر نخواهد بود.
